เปิดเทอมมาได้อาทิตย์กว่าแล้วจ้า ปอตื่นไปเรียน 8 โมงเช้าทุกวัน ไม่เคยโดด สุดยอดมั้ยกุ ไม่เคยทำได้มาก่อนเลยนะเนี่ย  ตารางเรียนอันแสนโหด เรียนเช้า กว่าจาเรียนเส็ดก็ค่ำ เหนื่อยแสนเหนื่อยเลยค้าบพี่น้อง อาทิตย์นี้เจอท่านอาจารย์ใหญ่ละ ในวิชา Anatomy เพิ่งรู้ว่าเป็นอย่างนี้นี่เอง ร่างกายยังอยู่ครบทุกส่วน หน้ายังมองออกอยู่เลยว่าเป็นหน้า  คิดแล้วยังเห็นภาพอยู่เลยเนี่ย เหอๆ  เห็นแล้วเริ่มปลงตกนดนึง คนเราก็มีแค่นี้ละเนอะ ตายไปก็เหมือนกันทุกคน ไม่เหลือความหล่อ ความสวยให้เห็นอยู่เลย เป็นเพียงร่างที่ไร้วิญญาณเท่านั้น  วันอังคารเรียนแลปสองตัว หกชั่วโมง แล้วต่อด้วย bio chem เลิกค่ำอ่ะ  คิดได้ไงตารางเรียนแลปสองตัวภายในหนึ่งวัน มันแสนจาดูดพลังไปจากชีวิตกุ กลับหออาบน้ำเส็ด กะว่าจาเป็นเด็กดีอ่านหนังสือ แต่พอนั่งลง ตามันก็จาปิดแล้ว สรุปคือเอาหนังสือปิดหน้าแล้วหลับ...โอ้ว มันช่างดีจิงๆ ตอนนี้อยากจานอน นอน และก็นอนทั้งวันเลย

      ช่วงนี้กำลังอยู่ในช่วงเชียร์คณะด้วย ผองเพื่อนของกุ รุมั้ยว่ามันทำหน้าที่อาไรกัน....แต่น แต่น แต๊น มานเป็น staff ว๊ากกันเว้ยสุดยอด แต่ละคนบ้าๆทั้งนั้นเลย แต่พอว๊ากมาน่ากลัวอ่ะทั้ง อิฝ้าย อิกัน ลิตเติ้ล อิโบ แตงโม แล้วก็พี่เอิร์ท ไปนั่งดูพวกมันซ้อมแล้วขำ แต่ก็น่ากลัว บุคลิกแต่ละคนปกติจาสนุกสนาน ฮาๆ ไปเก๊กมาดเข้ม เหอๆ แปลกตาน่าดู

      วันก่อนไปเลือกดาว เดือนของน้องปีหนึ่ง พี่น้องค้าบอยากจาบ้าตาย ไม่มีคนไหนที่แบบว่าส่งแล้วจาชนะเล๊ย ถ้าส่งประกวดนางสาว อบต. หนิได้เลย ผู้ชายดูดีหน่อยก็ แต๋วแตกซะงั้น...เด็กเอ๋ย เด้กน้อย พี่เสียดายจังเลยค่ะ อุตส่าต์ จาจีบเอามาเลี้ยงต้อยซะหน่อย หมดเลยกุ ส่วนน้องรหัสก็ยังไม่เห็นหน้าเลย... เริ่มจาขี้เกียจเขียนแล้วล่ะค้าบ เอาเป็นว่าวันนี้เล่าแค่นี้ก่อนละกัน เด๋วมาเล่าใหม่นะจ๊า...

 

 

ปล.  " จงเห็นคุณค่าของคนที่เค้าแคร์คุณ ก่อนที่คุณจะเสียเค้าไป "  เหมือนเราตอนนี้ เราเคยถามตัวเองหลายครั้งว่าทำถูกมั้ย? กับการไม่ยอมรับฟังเหตุผล การเข้าใจและเชื่อในสิ่งคนรอบข้างบอกมากกว่าที่จะให้โอกาสแกได้อธิบาย หรือถ้าแกผิดจิงเราจาให้โอกาสแกอีกครั้งได้มั้ย นั่นน่ะสินะ แต่จนถึงวันนี้ก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย  แต่สิ่งที่เรารุสึกได้ในตอนนี้คือ เราคงจาเสียคนที่เค้าแคร์เรามากคนนึงไปแล้วจิงๆ  ...